بله افسردگي و بي انگيزگي با هم فرق دارند.در واقع بي انگيزه بودن فقط يكي از نشانه هاي افسردگي است و اگر كنارش نشانه هاي ديگر وجود نداشته باشد شما نمي توانيد انگ افسردگي را به خودتان بزنيد.اما اگر هم به آينده نا اميد هستيد  هم احساس غمگيني مي كنيد هم تمركزتان به هم ريخته هم تصميم گيري برايتان مشكل شده هم وزن و اشتهايتان به هم ريخته و هم فكر هاي خود كشي دارد به سرتان مي زند يعني اينكه شما افسرده هستيد و بايد تشريف ببريد سراغ روان شناس تا با حل شدن مشكل افسردگي بي انگيزگي تان هم علاج شود.

بي انگيزه ايم چون كه با محيط كنار نمي آييم.

بعضي وقت ها هم مشكل واقا از محيط است.يعني ما روزمان را در محيطي ميگذرانيم(حالا چه خانوادگي چه تحصيلي و چه شغلي)كه كنترل چنداني بر آن نداريم.محيطي كه در آن تكليفمان معلوم نيست.معلوم نيست كه چه رفتار هايي در آن با تشويق مواجه مي شود و چه رفتار هايي با تنبيه.وقتي آدمي زاد هي تلاش مي كند و هي محيط مانع به نتيجه رسيدنش باشد طبيعي است كه انگيزه اي براي كار در آن محيط نداشته باشد.

بي انگيزه ايم چون كه پر توقعيم

حتما مي گوييد توقع چه ربطي دارد به انگيزه.براي روشن شدنتان بايد عرض شود كه وقتي ادم از خودش توقع هايي داشته باشد كه در حد توانايي هايش نباشد يا اينكه لااقل فعلا در حد توانايي هايش نباشد بي انگيزه مي شود.چون كه هي مي بيند هر چه تلاش مي كند به توقعاتي كه از خودش دارد نمي رسد و در اين مواقع يكي از راه حل ها اين است كه اصلا انگيزه هيچ كاري را نداشت هباشد.بعضي وقت ها هم توقع ما از دنيا خيلي بيشتر از واقعيت دنياست و همين باعث مي شود كه انگيزه اي براي زندگي در اين دنياي الكي نداشته باشيم.

بي انگيزه ايم چون كه بلاتكليفيم

بعضي وقت ها مشكل از اين است كه ما اصلا نمي دانيم كه مي خواهيم چه كاري شويم.نمي دانيم كه اصلا مي خواهيم چه رشته اي را انتخاب كنيم.نمي دانيم مي خواهيم چه شغلي  داشته باشيم.نمي دانيم كه مي خواهيم در كدام شهر زندگي كنيم و نمي دانيم كه چه سبكي از زندگي را دوست داريم.وقتي كه ادم براي خودش هم معلوم نباشد كه مي خواهد توچه مسيري برود و هي از اول اين شاخه به به اول آن شاخه بپرد و هيچ تصوري از مقصد دلخواهش نداشته باشد معلوم است كه انگيزه اي هم براي رفتن در آن راه ندارد.

بي انگزه ايم چون كه درست نزده ايم به هدف

بعضي وقت ها همخ مشكل هدف گزيني ماست.يعني چون كه ما هدف هاي بلند پروازانه يا طولاني مدت انتخاب كرده ايم حالا رفته ايم تو فاز بي انگيزگي.معلوم است كه آدم هدفي را انتخاب مي كند كه تا ۱۰ سال ديگر هم عمرا به آن برسد توي اين هفته هاي تكراري بالاخره مي برد و بي انگيزه مي شود .

             حالا به نظرتون شما چرا بي انگيزه ايد؟